"Müharibə fonunda Ukraynanın daxili qərarlarına və milli kimliyinə dair Qərbdən gələn təzyiqlər suverenlik müzakirələrini gücləndirir..."
 




Ukrayna ətrafında baş verən son siyasi polemika təkcə ikitərəfli diplomatik gərginlik deyil, həm də Qərbin Rusiya-Ukrayna müharibəsinə yanaşmasında mövcud olan sistemli ziddiyyətlərin növbəti təzahürüdür.
 
Moderator.az xəbər verir ki, bu barədə amerikalı politoloq, "Xəzər" Beynəlxalq Universitetinin politologiya professoru Ramiz Yunus "gordonua.com" nəşrində dərc olunan bloqunda yazıb.
 
"Qurbanı öyrətmək" - müharibə fonunda dəyişən Qərb yanaşması
 
Yunusun fikrincə, müttəfiq ölkələrin bir hissəsi artıq diqqəti təcavüzkarı dayandırmaqdan daha çox, Ukraynanın öz daxili siyasi və simvolik seçimlərinə yönəldib: "Dünən Ukraynaya danışıqlar öyrədilirdi, bu gün kimləri qəhrəman sayacağını izah edirlər, sabah isə daha dərinə gedəcəklər".
 
Müəllif bu yanaşmanı "müttəfiqlərin qurbanı tərbiyə etməsi" kimi xarakterizə edir və bunun müharibənin mahiyyəti ilə ziddiyyət təşkil etdiyini vurğulayır. Onun qənaətincə, dörd ildən artıq davam edən qanlı müharibə şəraitində əsas diqqət təcavüzkarın dayandırılmasına yönəlməli olduğu halda, bəzi siyasi dairələr Ukraynanın daxili seçimlərini müzakirə predmetinə çevirirlər.
 
Suverenlik sualı - tarix, kimlik və ikili standartlar
 
Məqalədə qeyd olunur ki, müharibənin dördüncü ilində Ukraynanın tarixi yaddaşı və milli kimliyi ilə bağlı müzakirələrin güclənməsi yeni siyasi mübahisə xətti yaradıb. Vladimir Zelenski ətrafında yaranan orden qalmaqalı bu kontekstdə yalnız rəmzi hadisə kimi deyil, daha geniş suverenlik problemi kimi təqdim olunur.
 
Müəllifin fikrincə, əsas sual budur: əgər dövlət öz tarixi yaddaşını və qəhrəmanlarını tam sərbəst müəyyən edə bilmirsə, o, nə dərəcədə müstəqildir? Eyni zamanda, Fransa kimi ölkələrlə müqayisə aparılaraq vurğulanır ki, böyük dövlətlər öz tarixi fiqurlarına münasibəti özləri formalaşdırdığı halda, eyni hüququn Ukraynaya məhdudlaşdırılması ikili standart təəssüratı yaradır.
 
Ukrayna modeli, Azərbaycan nümunəsi və nəticə
 
Azərbaycan təcrübəsinə istinad edən müəllif yazır ki, beynəlxalq təzyiqlərə və xarici təsirlərə baxmayaraq, dövlətlərin əsas gücü xarici diktələrdə deyil, daxili birlik və milli konsolidasiyadadır. Onun fikrincə, müharibə və ya böhran şəraitində həlledici amil müttəfiqlərin mövqeyi deyil, cəmiyyətin, ordunun və siyasi rəhbərliyin vahid məqsəd ətrafında birləşə bilməsidir.
 
Məqalə belə nəticələnir ki, Ukraynanın gələcəyi ilk növbədə xarici aktorların tövsiyələrindən deyil, daxili siyasi iradədən, milli həmrəylikdən və dövlətçilik prinsiplərinə sadiqlikdən asılıdır. Müəllif hesab edir ki, müttəfiqlərin dəstəyi vacib olsa da, dövlətin taleyini müəyyən edən əsas qüvvə onun öz xalqı və müqavimət əzmidir.